Journalist Marco van Kerkhoven realiseert zich dat hij weinig begrijpt van de menselijke verhoudingen in zijn woonplaats Brussel en gaat op reis: naar het Afrika van zijn islamitische liefde, naar de Texaanse bodem van George W. Bush en naar een Bagdad in oorlogstijd. Gebieden die door machtspolitiek en ideologische twisten verder uit elkaar liggen dan ooit. Zijn reis leverde het boek De Ramptoerist op.

Onderzoekers Fadi Hirzalla en Floris Müller (beiden van ASCOR ) deden onderzoek naar de representatie van, veelal jeugdige, moslims in series als Onderweg naar Morgen, Spangas en films als Het Schnitzelparadijs . Dinsdag worden de resultaten van hun onderzoek gepresenteerd in in het academisch-cultureel centrum van de UvA, Spui 25.

In OBA-live vanavond staat Iran centraal. In februari viert Iran de 30ste verjaardag van de islamitische revolutie. Is de houdbaarheidsdatum van de islamitische republiek in zicht? Wat heeft het de Iraniers opgeleverd? We kijken met hoofdgast Shervin Nekuee terug naar 1979, de ontwikkelingen daarna en het Iran van nu, dertig jaar later. Socioloog Nekuee (1968) is essayist, publicist en debat programmamaker. Hij vluchtte in 1987 zijn geboortestad Teheran. In 2006 kwam zijn boek De Perzische paradox uit over Iran na 25 jaar islamitisch bewind.    

Michael Kemper werd in december 2008 benoemd tot hoogleraar Oost-Europese studies aan de Faculteit der Geesteswetenschappen van de Universiteit van Amsterdam. Hij combineert Russische geschiedenis met islamstudies en houdt zich bezig met de geschiedenis van oriëntaalse studies in de Sovjet-Unie en het beeld dat binnen de Sovjet-Unie bestaat van de islam

In de rubriek islamitische canon vertelt een gast over een boek dat voor hem of haar persoonlijk de essentie van islamitische (culturele / literaire) traditie bevat en dat beslist moet worden doorgegeven en een plek moet krijgen in de Nederlandse cultuur. Deze week is de bijdrage van theatermaker / regisseur Ahmed Aynan met Meer dan geloof van V.S. Naipaul.

Het vorige week verschenen rapport van de Onderwijsinspectie over het islamitisch onderwijs heeft weer veel stof doen opwaaien. Veel moslimscholen zouden frauderen en daarnaast zou het onderwijspeil van veel scholen zwak zijn. Inmiddels eist ook de kamer maatregelen tegen de wantoestanden. Wat zijn de achtergronden van de wanpraktijken? En is het misschien ook tijd voor enige nuance? Hierover een paneldiscussie met Yusuf Altuntas, voorzitter van de ISBO, de koepelorganisatie van islamitische scholen, Zeki Arslan, coördinator Onderwijs bij multicultureel instituut Forum en Edu Dumasy, onderwijskundige en schrijver van het boek Kwaliteitsdilemma's van islamitische scholen.

In de rubriek Islamitische canon draagt dit keer de Turks-Nederlandse schrijver Halil Gür een literair werk aan waar we kennis van zouden moeten nemen. Zijn keuze is werk van de Turkse dichter Yunus Emre.

Op psychologische problemen rust een taboe binnen de Marokkaans-Nederlandse gemeenschap. En deze problemen worden vaak ook anders begrepen. Het is niet een depressie die het leven moeilijk maakt maar een geest. Veel patiënten gaan dan ook niet te rade bij een psycholoog of een psychiater maar kloppen voor hulp aan bij een islamitische gebedsgenezer. Met desastreuze gevolgen van dien. De psychiater Salah Sidali pleit dan ook voor opname van deze islamitische gebedsgenezers in het reguliere geestelijke gezondheidstelsel.

Er ontwikkelt zich een Euro-islam die vorm krijgt in de architectuur van nieuwe moskeegebouwen, meent de Duitse architectuurhistoricus Christian Welzbacher in Euro islam Architectuur. Nieuwe moskeeën in het westen. Er ontwikkelt zich een Euro-islam die vorm krijgt in de architectuur van nieuwe moskeegebouwen meent de Duitse architectuurhistoricus Christian Welzbacher in zijn boek. Christian Welzbacher is architectuurcriticus en journalist in Berlijn. Hij schrijft voor A10, de Frankfurter Allgemeine, Archis en de Deutsche Bauzeitung.

Met wie ben je als moslim solidair en waar ligt de grens van solidariteit?
Rijkdom delen met armen en minderbedeelden is een plicht voor iedere moslim. In de praktijk blijkt die goede intentie slechts beperkt te zijn bij het Offerfeest en de Ramadan. Maar eigenlijk zou het het hele jaar moeten gelden. We gaan ook altijd uit van een homogene groep als we het over de moslimgemeenschap hebben.